##plugins.themes.bootstrap3.article.main##

محمدرضا علمی

چکیده

مشهور اصولیان بر این باورند که مقدّمات حکمت، متشکّل از سه مقدمه است: 1. امکان اطلاق و تقیید؛ 2. عدم نصب قرینه؛ 3. در مقام بیان بودن گوینده. اما محقق خراسانی مقدمة چهارمی را نیز افزوده است: نبودن قدر متیقن در مقام تخاطب. برخی اصولیان متأخّر مانند محقق نایینی و شاگردان مکتب ایشان، با این افزایش مخالفت کرده و آن را مردود دانسته‌اند؛ هر چند بزرگانی همانند محقق عراقی و محقق اصفهانی نیز از آن حمایت کرده‌اند.
این مقاله، دیدگاه و ادلة موافقان و نیز نظرگاه و دلایل مخالفان را در ترازوی بررسی و سنجش قرار داده و پس از ردّ نظر موافقان، قوّت و استحکام ادلة مخالفان را به اثبات رسانده است.

جزئیات مقاله

مراجع
ارجاع به مقاله
علمی م. (2012). واکاوی نظریة محقق خراسانی در افزودن مقدمۀ چهارم به مقدمات حکمت. فقه و اصول, 44(1). https://doi.org/10.22067/fiqh.v0i0.12917
نوع مقاله
پژوهشی