سیره معصوم یکی از منابع معتبر دینی است که نقشی کلیدی در تبیین آموزههای شیعی دارد. یکی از عرصههای کارایی این منبع، استنباط احکام فقهی است؛ ازاینرو فقهای شیعه به سیره معصوم بهعنوان ابزاری برای فهم و استخراج احکام شرعی توجه داشتهاند. با این حال، آنچه همچنان محل پرسش است، گسترۀ بهرهگیری فقها از این منبع است. پژوهش پیشرو تلاش دارد تا به روش مطالعه مروری و با بررسی بسامد واژگان سیره در متون فقهی، میزان استفاده فقهای شیعه از این منبع را روشن سازد. بدین منظور، با استفاده از نرمافزار جامع فقه اهلبیت و با جستجوی کلیدواژههای «سیره» و «فعل» در بین کتب فقه استدلالی، آثار فقهی قرون پنجم تا پانزدهم هجری را مورد بررسی قرار داد. یافتههای این تحقیق نشان میدهد که بهرهگیری از سیره معصوم در میان فقهای شیعه دو دوره متمایز داشته است: یکی، استفاده اندک و محدود طی قرون پنجم تا دوازدهم هجری و دیگری، بهرهبرداری چشمگیر و گسترده در قرون سیزدهم تا پانزدهم هجری.
