نقد انگاره حرمت گوش سپاری به غیبت

نوع مقاله : پژوهشی

نویسنده

دانشگاه فردوسی مشهد

چکیده

از آنجا که در دین مبین اسلام، عِرض افراد بسیار محترم شمرده شده، احکام مختلفی در راستای حفظ آبروی اشخاص از ناحیه شارع مقدس جعل شده است. یکی از آن احکام، حرمت غیبت است.
در این میان، مسئله استماع غیبت از جمله مسائلی است که از دیرباز مطرح شده ولی کمتر به آن پرداخته شده است.
اگرچه برخی از محققین برای اثبات حرمت استماع غیبت، ادله عقلی و نقلی متعددی را ذکر نموده اند اما بر اساس یافته های نگارنده هیچکدام از این ادله حتی به روزترین آنها، توان اثبات حرمت استماع غیبت را ندارد.
اگرچه این نوشتار از جهات مختلفی دارای نوآوری­های فقهی است اما مهمترین آن، تمسک به دلیل عقلی برای اثبات عدم امکان حرمت استماع غیبت است.
البته حرمت نداشتن استماع غیبت بدین معنا است که استماع غیبت از این جهت که استماع غیبت است، حرمت ندارد و این منافاتی ندارد با اینکه استماع، از جهات دیگری و از جهت انطباق عناوین دیگری حرام باشد.

کلیدواژه‌ها



مقالات آماده انتشار، پذیرفته شده
انتشار آنلاین از تاریخ 01 بهمن 1400
  • تاریخ دریافت: 29 اردیبهشت 1399
  • تاریخ بازنگری: 19 شهریور 1399
  • تاریخ پذیرش: 10 آبان 1399